(Ekim Devrimi’nin 109., TKİP’nin kuruluşunun 28. yılında,
Almanya’da düzenlenen gecede yapılan konuşmadır…)
Değerli dostlar, yoldaşlar,
Büyük Ekim Devrimi’nin 109’uncu, TKİP’nin kuruluşunun 28’inci yıldönümünü kutlamak üzere bir aradayız. Bu anlamlı günde coşkumuzu paylaşan tüm dost ve yoldaşlarımızı içten devrimci duygularla selamlıyorum.
“Savaşa ve faşizme karşı işçilerin birliği, halkların kardeşliği” Gecesi’ne hoş geldiniz!
Emperyalist savaş ve faşizme dair gelişmeler bakımından 2026 yılı, yeni bir dönemeç olarak geride kalıyor. 4-5 yıl önce, Ukrayna savaşının başlamasıyla, emperyalist dünya dengelerinde büyük bir kırılma gerçekleşmişti zaten. Bu son bir yıl ise, ABD emperyalizminin 2025 yılı sonunda yenilediği Ulusal Güvenlik Stratejisi çerçevesindeki saldırılarıyla açıldı. Dünyanın tek hegemonu olma konumunu kaybettiğini kabul eden ABD, rakip emperyalist güçlerin çıkışını önleme stratejisinde değişikliğe gitti. Gelinen aşamada ABD, rakipsiz imparatorluk iddiasını bir yana bırakmış, artık emperyalist rakipler arenasında en büyüğü olarak kalma hedefiyle hareket etmektedir. Dünya ekonomisi içindeki gerçek payı yüzde 40’lardan yüzde 15’lere gerileyen, dolar hakimiyeti erime içinde olan bir süper güç olarak, teknolojik ve askeri gücünü daha ölçüsüz kullanmaya yönelmiştir. Bu, “arka bahçesi” olarak gördüğü batı yarım küre başta olmak üzere hakimiyet alanlarını korumak ve “Amerika’yı yeniden büyük yap”mak politikası çerçevesinde, her bakımdan daha da şiddetlenen saldırgan bir stratejiye geçiştir.
Bunun ilk örneği, yılın ilk günlerinde Venezuela’ya yönelik haydutluk biçiminde sergilendi. Devlet başkanı ve eşinin kaçırılmasının ardından dışarıdan ve içerden süren girişimlerle ülke petrolüne, yani fiilen Venezuela’ya el konuldu. Hemen ardından Küba’ya yönelik boğucu abluka ve tehditler yoğunlaştı. Meksika, Kolombiya vb. ülkeler haydutlara özgü bir dille tehdit edildi. Gözdağı ve tartışmalar Grönland ve Kanada’nın ilhak istemleriyle devam etti. Şubat sonunda ise, Filistin’de düşük yoğunluklu soykırıma devam eden siyonist savaş makinasıyla ittifak halinde, İran’a yönelik emperyalist saldırı savaşı başlatıldı.
2026 yılının ayırt edici gelişmelerinden biri de, şüphesiz ABD’nin yeni saldırgan strateji ve söylemlerinin de tetiklemesiyle, emperyalist Batı kampındaki çelişkilerin daha keskin bir tonda dillendirilmesidir. Ocak ayındaki Davos Zirvesi’nde Kanada Başbakanı, aslında yoksul ülkelere ve halklara bedel ödetmek üzerinden işleyen “kurallara dayalı uluslararası düzen”in çöktüğünü, adeta itirafname niteliğindeki konuşmasıyla açıkladı. Dünyanın en büyük fonunun, 10 trilyon dolarlık bir servetin CEO’su, zenginliğin adil paylaşılmadığından, halkın masada olması gerektiğinden dem vurdu. Şubat ayındaki Münih Güvenlik Konferansı’nda ise Alman ve Fransız yöneticiler, eski dünya düzeninin dağıldığından, yeniden Avrupa’nın kendi askeri gücünü büyütmesi zorunluluğundan söz ettiler.
Emperyalist hegemonya krizi bağlamındaki bu gelişmeler, dünyamızın daha şiddetli bir savaşlar dönemine girdiğinin ilanıdır aynı zamanda. Halen Ukrayna’da, İran’da, Yemen, Suriye, Lübnan ve Filistin’de işlerin nereye varacağı belirsizliğini koruyor. Asya-Pasifik bölgesi, Afrika toprakları, Latin Amerika boydan boya gerilim ve çatışma alanlarına dönüşmüştür. Şüphesiz, siyonist devletle birlikte İran’ı yok etmeye heves eden ABD’nin hesapları Hürmüz Boğazı’na batmış, bu onda geçici bir duraksama yaratmıştır. Fakat ABD yönetimi, son seçimlerin sersemletici etkisinden henüz kurtulmamışken bile, kendi döneminde “Küba’nın işini halledeceğini”, İran’a daha şiddetli saldıracağını dillendirebilmektedir. Bu, güçlü zorbaların kan kaybettikçe saldırganlaşması diyalektiğidir. Dolayısıyla, çok sayıda bölgede süren savaş, çatışma ve gerilimlerin her biri, üçüncü dünya savaşını düne göre daha fazla tetikleme potansiyeli taşımaktadır. Bunun, yeryüzündeki canlı yaşamı sona erdirecek bir nükleer savaş olacağını ise bizzat haydutlar takımı dillendirmektedir.
Bu tablonun arka planını elbette kapitalist sistemin temel işleyiş yasaları oluşturuyor. Günümüzde emperyalist savaş, çoğu birer gericilik ve faşizm timsali olan bugünkü emperyalist şeflerin basitçe bir tercihi değildir. Savaş emperyalist-kapitalizmin öz be öz çocuğudur ve sistemin yapısal işleyişinin ürünüdür. Sistemin daha fazla kâra ve sermayenin sınırsızca büyümesine dayalı akıl dışı işleyişi, kaçınılmaz olarak ekonomik krizleri, şiddetli pazar alanları rekabetini ve hegemonya çatışmalarını doğurmaktadır. Dünya burjuvazisinin en gerici, en saldırgan temsilcilerinin yönetimlere taşınması da bizzat bunun uzantısı bir ihtiyaçtır.
Nitekim içinde bulunduğumuz yıl, faşist parti ve akımların palazlanmasında da yeni rekorlara sahne oldu. 2010’ların başında Avrupa’da oy destekleri yüzde 4 ila10 bandında olan belli başlı faşist partiler, 2020’lerden itibaren yüzde 20’lerin üzerine çıktılar. İtalya’da İtalyan Kardeşliği, Almanya’da AfD, Fransa’da Ulusal Birlik, Avusturya’da FPÖ, Hollanda’da Wilders’ler, Belçika’da Vlams Belang, Baltık ülkelerinde İsveç Demokratları, Finler Partisi gibi en bilinenlerin bir kısmı, gelinen yerde yüzde 25-35 aralığında bir oy desteğine ulaşmış bulunuyor. Gerçekte burjuvazinin en saldırgan ve gerici çizgisini temsil ettikleri halde, toplumlardaki savaş karşıtı tepki ve duyarlılık alanı onların istismarına açık hale gelmiştir. Geleneksel düzen siyasetine bir ölçüde fark attıkları tek nokta, göçmenlerin tüm sorunların günah keçisi olarak damgalanması, en bayağısından yabancı düşmanlığı ve ilkel milliyetçiliktir. İşçi ve emekçi kitlelerin örgütlü mücadeleden uzaklıkları, sorunlar karşısındaki çaresizlikleri, kültürel-moral çürümenin yayılması gibi etkenler, faşist akımların palazlandırılması için elverişli bir zemin yaratmaktadır.
Özetlediğimiz gerçeklerin de teyit ettiği üzere, günümüzde dünya burjuvazisi savaşlara ve faşizme kaçınılmaz olarak yöneliyor. Zira emperyalist kapitalizm uzun yıllardır süregelen çok yönlü bir bunalım içindedir ve kendisiyle birlikte doğal yaşamı, uygarlığı ve insanlığı yok oluşa sürüklüyor. Elon Musk türünden 12 sömürücünün toplam servetinin, 4 milyarı aşkın insanın toplam servetinden daha fazla olduğu bir sistemdir bu. İşçi ve emekçi kitlelere, yoksul halklara ödettiği bedellerin, yaşattığı acıların haddi hesabı yoktur. Son 35 yılda milyonlarca insan savaşlarda can vermiş, halen 120 milyona yakın insan savaş, zulüm ve şiddet gibi nedenlerle evinden yurdundan koparılmış durumdadır. İklim krizinin etkisiyle doğa olaylarının yıkıcı felaketlere dönüşmesine rağmen, doğanın yağması ve talanı acımasızca sürmektedir. Kapitalizmin kalelerinde bile mevcut çalışma süreleri, iş güvencesi, grev ve direniş hakkı, emeklilik, tatil, eğitim, sağlık, ulaşım, barınma vb. alanlardaki tüm kazanımlar saldırı altındadır. Söz, basın, örgütlenme, toplantı ve gösteri gibi demokratik-siyasal haklar adım adım gasp ediliyor, açık zorbalık ve baskı rejimlerine geçiliyor. Çünkü sömürüden elde edilen kaynakların arttırılması ve daha büyük bölümünün (son yıllarda 3 trilyon dolar kadarının) savaş hazırlıklarına, militarizme ve silahlanmaya ayrılması, emekçilerin de buna razı edilmesi gerekiyor.
Dünya burjuvazisinin hesabı budur. Fakat işçi sınıfı ve emekçi kitleler, kadınlar, gençlik ve mazlum halklar buna razı değiller. Öncesi bir yana, son on beş yıldır dünyamız, biri diğerini takip eden halk isyanları, proleter kitle hareketleri, militan kadın ve gençlik mücadeleleri sahnesidir aynı zamanda. Son olarak Fransa’da gençlik isyanı olarak başlayıp çok sayıda ülkeye sıçrayan kitle hareketlerinin önü alınamamaktadır, alınamayacaktır. Dalgalar halinde yükselip geri çekilen bu hareketlerin, her defasında zengin bir deneyim ve birikim yarattığına kuşku duyulmamalıdır. Devrim ve sosyalizme, komünist mirasa tam da böyle dönemlerde görülen ilgi artışı bunun ifadesidir. Halihazırda kitle hareketlerinin en büyük handikabını oluşturan devrimci önderlik yoksunluğu, tam da söz konusu birikimler üzerinden er geç giderilecektir.
Dostlar, yoldaşlar,
Coğrafi olarak savaş ve gerilim bölgelerinin ortasında yer alan Türkiye, yıllardır ağırlaşarak süren ekonomik krizin, derinleşen sosyal sorunların, dinci-faşist olduğu kadar kural tanımayan mafyatik bir iktidarın boğucu ve zehirli atmosferini soluyor. Sermaye egemenliğinin cisimleşmiş hali olan AKP-Erdoğan iktidarı, haftalardır gündemde olan fon rezaletinin yeniden doğruladığı üzere, gerçek anlamda bir çürüme ve kokuşma sürecinin zirvesindedir. Bu gerçek, dinsel gericilikle aldatılan destekçilerinde dahi korku, huzursuzluk ve panik yaratmaktadır.
Onun halen en büyük avantajlarından, dolayısıyla başarılarından biri, düzen muhalefetini görülmemiş bir kanunsuzluk ve kolaylıkla parçalayıp etkisizleştirmesidir. AKP’nin 24 yıllık iktidarlaşma, giderek devletin kendisine dönüşme süreci boyunca düzenin ana muhalefet partisi, eşyanın tabiatı gereği, kurulu düzeni aşma potansiyeli taşıyan her kitlesel tepkiyi pasifleştirmeyi seçti. Tıpkı 19 Mart sürecinde olduğu gibi... Düzenin sınırları içinde sürdürebileceği “meşru” dişe diş bir mücadeleden kaçışın sonu ise önce belediyelerine, ardından bizzat kendisine el konulması oldu.
AKP-MHP iktidarının ikinci büyük avantajı, Öcalan üzerinden Kürt siyasi hareketini yeni bir “süreç” oyalamacasının içine çekmesi, bu sayede Kürt halk dinamiğini edilgenliğe ve kuşkulu bir bekleyişe itmesidir. Dinci-faşist iktidarın amaç ve hedefi gayet açıktır. Her adımını, ne yapıp edip iktidarını korumak, yeni bir anayasayla güvence altına almak hedefine bağlı atmaktadır. Bu aynı zamanda, Öcalan’a bağlı hareketin silahsızlandırılmasını sağlayacak ve sadece bu işlevi taşıyacak düzenlemeleri de içermektedir elbette. Fakat bunların hiçbiri, Kürt halkının haklarıyla, sorunu çözmekle, hatta kırıntılar karşılığında yatıştırmakla bile ilgili değildir. Dinci-faşist iktidara bu olanağı, bizzat Öcalan’ın Çağrı bildirisi ve Demokratik Toplum Manifestosu’nda çizdiği çerçeve sunmaktadır. İmralı çizgisi, ulusal sorunun her türlü çözümünü reddeden, mevcut düzene ve devlete entegrasyonu hedefleyen gayet net bir çizgidir.
Bunun ve elbette emperyalistlerle geçici ittifak adı altında yürütülen ilişkinin pratikte ne anlama geldiğini, Kürt halkı Rojava’daki ağır kayıpla tecrübe etti maalesef. Şimdi üstüne Güney Kürdistan’ın statüsü tartışmaya açılmış bulunuyor. Özetle, yürütülen süreç Kürt halkına herhangi bir hak-hukuk tanımadığı gibi, halkın ağır bedeller ödeyerek elde ettiği kazanımları da yok edilme tehlikesiyle karşı karşıyadır.
Gelinen aşamada, Kürt halkının tümüyle haklı ulusal özgürlük ve eşitlik davası, hak ve özlemleri, esasta sınıf eksenli mücadelenin temel bir boyutu olarak gündemde olacaktır. Partimiz, devrimin temel bir dinamiği olan Kürt halkının ulusal eşitlik ve özgürlük taleplerini ve bugüne kadarki kazanımlarını korumayı hedefleyen mücadelesini, devrimci sınıf mücadelesinin asli bir boyutu olarak ele almayı sürdürecektir. Gerçek özgürlük ve tam eşitliğin kazanılması için ise, tüm milliyetlerden işçi ve emekçilerin kurulu düzene karşı birleşik devrimci mücadelesini büyütmeye odaklanacaktır. “İşçilerin birliği halkların kardeşliği” şiarımızın Türkiye ve Kürdistan topraklarındaki karşılığı tam olarak budur. Bu, Ekim Devrimi’nin denenmiş, sınanmış ve hala da aşılamayan biricik çözüm çizgisidir.
Öte yandan AKP-MHP iktidarı yarattığı karanlığa, yaptığı manevralara, baskı ve zorbalık rejimine rağmen kalıcı olmayı başaramayacaktır. Kanlı ve kirli siyasetle yoğrulan 24 yıllık iktidarına rağmen, hala da toplumu teslim alabilmiş değildir. Zira Türkiye, sınıf çelişkilerinin alabildiğine keskin olduğu, işçi ve emekçilerin, kadınların ve gençliğin, Kürt halkının, Alevi emekçilerin mücadele sahnesini hiç terk etmedikleri bir ülkedir. Yüreğimizi yakan HABAŞ katliamı sonrası günlerde, işçi sınıfı saflarından başlayarak, tüm toplumsal mücadele dinamiklerince sergilenen duyarlılık ve militan eylemli tavır dahi geleceğe umutla bakmak için yeterlidir.
Tarihsel perspektiften bakıp, devrimci bilincimizle yineliyoruz ki, Türkiye bir devrim toprağıdır. Bu topraklardaki devrimci damar da birikim de yok edilememiştir. Türkiye’de işçi sınıfını devrime kazanarak sermaye iktidarını yıkmayı, yerine sosyalist işçi-emekçi iktidarını kurmayı hedefleyen, bunu dünya proletaryasına karşı en öncelikli enternasyonal görevi sayan partimiz, HABAŞ sürecinin de tanıklık ettiği gibi, bizzat sınıf çalışmasında yetişmiş kadrolarıyla işçi sınıfının içinde, mücadelesinin en önündedir. Buradan, tüm baskılara, saldırılara ve gözaltılara rağmen işçi sınıfının eylemini örgütlemekten, sınıfın hesap soran sesi ve iradesi olmaktan geri durmayan yoldaşlarımıza selam olsun!
Hepinizi bir kez daha içten devrimci duygularla selamlıyorum.
Kahrolsun emperyalist savaşlar ve faşizm!
Yaşasın işçilerin birliği, halkların kardeşliği!
Yaşasın proletarya devrimi ve sosyalizm!
Yaşasın Türkiye Komünist İşçi Partisi!