Devrimci sınıf, devrimci örgüt ve gündelik mücadele

M. Efe

Emperyalist-kapitalist sistemin krizinin derinleştiği ve Türk sermaye devletinin saldırıları yoğunlaştırdığı bir dönemde, Marksizm-Leninizm’in devrimci öğretisinin yeniden hedef haline getirilmesi, sömürü düzeninin geleceği için açılmış cephelerden birini oluşturuyor. Egemenler bu adımlarla milyonları hareketsiz ve örgütsüz bırakmayı hedefliyor.

Sermaye iktidarı yıllardır örgütlü devrimciliği ezmek ve düzen içi kanallara sıkıştırmak için sistematik saldırıları devreye sokuyor. Bir yandan zor aygıtlarını, diğer yandan ideolojik aygıtlarını seferber ediyor. Gelinen yerde düzen içi güçlerin bir kısmı da bu saldırıların hedefi oluyor.

Saldırıların bu denli tırmanmasının gerisinde kapitalist düzenin onulmaz çelişkileri duruyor. Çok yönlü kriz çok yönlü yıkımlar yaratıyor. Toplumsal sorunlar birikiyor, yozlaşma ve çürüme yeni boyutlar kazanıyor. Her yerden pislik oluk oluk akıyor. Emperyalist-kapitalist düzenin sahipleri için bunlar sorun değil. Onlar için aslolan çıkarlarını ve sınıf iktidarlarını korumaktır. Krizin her türlü etki ve sonucunu sömürüyü derinleştirmenin fırsatına çeviriyorlar. Ardı arkası kesilmeyen saldırıların büyüteceği öfke ve tepkinin önünü kesmek için baskı ve zorbalıkta ise sınır tanımıyorlar. Yanı sıra, işçi ve emekçilere dönük saldırıların önemli ayakları olarak, ideolojik saldırıları, dinci-gerici kuşatmayı, etnik ve inançsal ayrıştırmayı devreye sokuyorlar.

Düzenin efendilerinin tüm dizginleme ve sersemletme çabalarına rağmen işçi ve emekçilerin hoşnutsuzluğu artıyor. Ağırlaşan ekonomik kriz, biriken toplumsal sorunlar kitlesel patlamaların nesnel koşullarını her geçen gün daha fazla olgunlaştırıyor. Bu gerçeği gördükleri için devrimciliğe, devrimci örgüt anlayışına ve Marksizme saldırıyorlar, itibarsızlaştırmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Bugün Abdullah Öcalan tarafından burjuvazinin çöplüğündeki argümanların yeniden gün yüzüne çıkarılması ve Marksizme, devrime, devrimciliğe saldırıya dönüştürülmesi de bu bakımdan bir rastlantı değil.

Bu saldırılar karşısında durmak, Marksizm-Leninizmin temel ilkelerine, sınıf özüne bağlı kalmak ve sınıf eksenli devrimciliği kitleler içinde ete-kemiğe büründürmekle mümkündür. Aynı görevin bir diğer temel önemde yönü ise, devrimci örgütü sağlam zeminler üzerinden var etmektir.

Eksen işçi sınıfıdır!

Bugünün moda deyimiyle “solun tıkanan kanallarını” açmak için yeni arayışların olduğu bir dönemden geçiyoruz. Bu arayış çabası içinde sınıf eksenli devrimci kitle hareketini örgütlemek doğrultusunda yapılan her değerlendirme, atılan her adım, alınan her mesafe fazlasıyla önemlidir. Fakat mevcut arayışların işçi sınıfını devrimcileştirme ve sınıf eksenli devrimci kitle hareketi yaratma çabasının yanından dahi geçmediğini söyleyebiliriz. Tablo böyle olunca, bulunan çözümler de buna göre oluyor.

Düne kadar işçi sınıfının fiili ya da ideolojik önderliği savunulurken, bugün artık toplumsal dinamiklerin herhangi bir bileşeni olarak söz ediliyor. Düzen karşısında devrimci konumlanma, buna uygun örgütü inşa etme çabası yerini, kitlelerle bağ kurmak adına devreye sokulan yatay örgütlenmelere bırakıyor. Gündelik devrimci siyasal faaliyet ise, ele alınan gündemlerin devrimci programla bağını bir kenara bırakan, düzenin aşırılıklarını törpülemeyi amaç edinen çabaların ötesine geçmiyor. Bir yerden sonra bu çabalar “reel politika” yapmak adına programatik bir çizgi haline getiriliyor. Kitle hareketinin zayıf ve geri olduğu koşullarda sağlam ideolojik kimliğe, örgütsel irade ve kararlılığa sahip olmayan parti ve gruplar hızla düzen içi muhalefet güçlerinin yedeği haline gelebiliyor.

Devrimci hareketlerin ve reformist çevrelerin yıllar içinde geldiği yer tam da burasıdır. Dünün devrimci hareketlerinin bir kısmı reformist cepheye, reformistlerinin bir kısmı da daha geriye savruldular. Devrimciliğin yeniden üretilmesinin zorlukları bir irade kırılmasına yol açtı. Kitleselleşmek adına devrimcilik iddiasını bir yana bırakmayı bir çıkış yolu olarak gördüler. Günü kurtarmak uğruna pragmatik politikalara yöneldiler.

Bu gelişmeler sadece işçi sınıfı eksenli devrimciliği değil genel planda da devrimciliği zayıflattı. Devrimci kimlikte, ilkelerde, değerlerde büyük bir tahribata yol açtı. Yaşanan tahribat her geçen gün yeni boyutlar kazanıyor.

Sol hareketin yaşamakta olduğu “tıkanıklığı” aşmanın yolu açıktır. Kapitalist düzen ve onun tüm temel çelişkileri yerli yerinde durmaktadır. Yapılması gereken sınıf eksenli devrimciliği örgütlemektir. Her türlü tıkanıklığa ve tasfiyeci cereyanlara karşı çözümü burada aramaktır. Bunun dışındaki her arayış düzen zeminine biraz daha yaklaşmak anlamına gelecektir. Devrime, devrimci kimliğe, devrimci örgüt iradesine ve ideolojik birikime karşı yürütülen tasfiyeci saldırıların bir parçası olmaya yol açacaktır.

İşçi sınıfı devrimciliği geleceği kazanmanın biricik yoludur!

Komünistler işçi sınıfı devrimciliğini ve devrimci örgüt eksenini tüm gerici kuşatmaya rağmen inşa etme çabasından bir adım dahi geri atmadılar. Sınıf ve kitle hareketinin en geri olduğu dönemlerde dahi iğneyle kuyu kazarcasına bu çabalarını sürdürdüler. Marksist-leninist olmanın temel kıstasının emperyalist-kapitalist düzende işçi sınıfı eksenli devrimciliği inşa etmek olduğu gerçeğini hiçbir zaman unutmadılar. Bu gerçeği yok sayan parti, grup ve hareketlere karşı Marksizmin devrimci öğretisini rehber edinerek mücadele ettiler.

Gelinen yerde bu doğrultuda güçlü adımlar atmanın, mevziler yaratmanın önemi çok açık bir biçimde görülmektedir. Dünün halkçı devrimciliğinin tükendiği ve sınıf devrimciliğinin geleceği kazanmak için zorunluluk olduğu tüm çıplaklığıyla gözler önündedir. Sınıf eksenli devrimciliği ve programı ete-kemiğe büründürmek, “solun krizi”ni, aşmak için arayış içindeki güçlere de izlemeleri gereken yolu göstermek açısından önemli bir yerde durmaktadır. Sol hareketi, sınıfı ve kitleleri kuşatan gerici ideolojik kuşatmayı parçalamanın, tasfiyeci cereyanı aşmanın yolu da buradan geçmektedir.

Komünistler bu bilinç ve kararlılıkla sınıf devrimciliğini ve “devrimci örgüt yaşamsaldır!” şiarını her zamankinden daha çok öne çıkaracaklardır. Sınıfın öne çıkan kesimlerini devrimci programa kazanma ve sınıf içinde güçlü mevziler yaratma, bu mevzilere yaslanarak toplumsal sorunlara müdahale etme pratiğini güçlendireceklerdir.

Geleceği kazanmanın yolu bu adımları güçlendirmekten, işçi ve emekçileri örgütlü bir sınıf olarak düzenin karşısına çıkarmaktan geçiyor. Bunu yapabilecek ideolojik, örgütsel, teorik, politik birikime sahibiz. Bu birikimimize daha fazla yaslanmak ve geleceği kazanmak için seferber olma zamanıdır.