Zor dönem ve zorlu görevler

TKİP VII. Kongresi Bildirgesi’nin “Zor Dönem ve Parti” başlıklı son bölümünden bazı pasajlarla başlıyoruz: “- Seçim başarısıyla yeni bir özgüven kazanmış bulunan dinci-faşist iktidar, toplumsal muhalefeti etkisizleştirmek ve her türden direnme eğilimini ezmek için her zamankinden daha pervasız davranacağının ilk işaretlerini şimdiden vermiş bulunmaktadır. İlerici-devrimci parti ve gruplar, her zamankinden çok daha ağır siyasal koşullar altında devrimci siyasal mücadeleyi yürütmek görev ve sorumluluğu ile yüz yüzedirler. Partimiz açısından bu, bir yandan ağırlaşan siyasal koşullara rağmen devrimci siyasal mücadeleyi etkin biçimde yürütmeyi, öte yandan Mayıs seçimlerini izleyen umutsuzluk ve karamsarlık dalgasına göğüs germeyi gerektirmektedir.

“- 12 Eylül faşist darbesini izleyen son kırk yılda solda birbirini izleyen tasfiyeci süreçler, ağırlaşan koşullar altında siyasal mücadeleyi devrimci bir çizgide yürütmenin güçlükleri ile sıkı sıkıya bağlantılı olmuştur. Devrimci bir çizgide mücadeleyi yürütmenin bedelleri ağırlaşmış, buna karşılık verimi azalmıştır. Bu da her türden tasfiyeci oportünizmi besleyen nesnel zemini oluşturmuştur. Bugün artık çok daha da ağır koşullar altındayız. Bu durum, devrimci ideolojik, örgütsel ve moral dayanaklarını çoktan yitirmiş parti ve grupları daha geri konumlara savuracaktır. Mayıs 2023 seçimlerinde düzen muhalefetinin yedeğinde hareket etmek bunun bir ilk işareti olmuştur. Devrimden, devrimci örgütten ve genel olarak devrimci olandan kopuş ve kaçış, yeni dönemin daha da belirgin hale gelen eğilimi olacaktır.

“- TKİP VII. Kongresi’nin “Devrimi ve devrimci birikimimizi savunuyoruz!” şiarı, yeni tasfiyeci savrulmalara ve devrimci mücadeleden kaçışlara karşı da net ve tok bir direnme tutumu ve çağrısıdır. Partimiz devrimci siyasal mücadele sahnesine yeni bir akım olarak çıkışını, 12 Eylül’ü izleyen kolay yenilgiyle hesaplaşmaya ve aynı süreç içinde tasfiyeci savrulmaları başarıyla göğüslemeye borçludur. Zorlu koşullara direnmek ve devrim yolunda kararlılıkla yürümek partimizin mayasında vardır. “Zor dönem devrimcileri” yetiştirmek bu mayanın bir parçasıdır ve partimizin kadro politikasının temel bir yönü olagelmiştir. (Devrimi ve devrimci birikimimizi savunuyoruz! / TKİP VII. Kongresi Belgeleri, s.67-68)

Gelişmelerin seyri dinci-faşist iktidarın yeni dönemde baskı ve terörü yeni bir düzeye çıkaracağına ilişkin öngörü ve beklentileri aştı. İktidar, taktik gücünün olduğu kadar stratejik zayıflığının da bir sonucu olarak, baskı ve terör politikalarını düzen muhalefetini de kapsayacak denli genişletti. Bugünün Türkiye’sinde koşullar her zamankinden daha ağırdır. Ama gerçekte, bu ağır koşulları yaratan iktidar her zamankinden daha zayıftır. Meşruiyetinin kaynağı olarak kullandığı oy desteğini ve dolayısıyla meşruiyetini kaybetmiştir. Boğazına kadar yolsuzluğa batmış, ahlaki olarak çürümüş, burjuva sınıf devletine aldatıcı da olsa bir meşruiyet kazandıran tüm kurumları, kuralları ve normları yerle bir etmiştir. Halen bunu elinde tuttuğu baskı aygıtlarını kullanarak, böylece baskı ve terörün dozunu artırarak dengelemeye çalışmaktadır. Ama bu gidişin sonu yoktur, bu denge bir yerde parçalanacaktır. Daha çok bir gençlik hareketi sınırlarında kalsa da Mart Direnişi toplumun bağrında biriken direnme potansiyelinin önemli bir işareti olmuştur. İşçi sınıfına ve emekçilere yıllardır ağır kölelik koşulları dayatan dinci-faşist iktidara karşı hoşnutsuzluk ve öfke derinden derine mayalanmakta ve büyümektedir.

Zor dönem ve zorlu görevler tanımı, bu gerçeklikler içinde anlamını bulmaktadır. Dönem zordur ve görevler zorludur. Zor dönemi göğüslemek ve zorlu görevleri üstlenmekse, devrimci sınıf partisi olmanın olmazsa olmaz koşuludur.

- Nesnel toplumsal konumu ve potansiyeli ile bugünün Türkiye toplumunda devrimci bir çıkışın ve gelişmenin olanaklı tek gerçek dayanağı olabilecek olan işçi sınıfı yazık ki politik ve örgütsel olarak halen son derece geri bir durumdadır. Güçsüz ve dağınıktır, örgütlülükten ve önderlikten yoksundur. Mücadele yolunu tutmak, bu yolda gücünü birleştirmek, örgütlü bir güç haline gelmek, devrimci bir önderlikle buluşmak yakıcı ihtiyacı içindedir. Tüm bunlar Türkiye’nin bugünkü koşullarına devrimci müdahalenin, bugünkü toplumsal bataktan devrimci bir çıkış hazırlayabilmenin tayin edici alanına ve halkasına da işaret etmektedir.

Sınıf hareketinin halihazırdaki zayıflığı ezici bir gerçeklik olsa da partinin bu sınıfa dayanmaktan, dolayısıyla onu ayağa kaldırmaktan başka bir seçeneği yoktur. Son parti kongresinde de sorun elbette dönemsel siyasal durum ve koşullarla bağı içinde ve vurgulu bir biçimde, bu çerçevede ortaya konulmuştur:

“... Değişmez görevimiz üretim birimleri, sanayi havzaları ve yaşam alanları üzerinden kitlelere gitmek, özellikle işçileri birleştirmek, örgütlemek, eyleme çekmek ve böylece mücadele içinde eğitmektir. Devrimci parti için mevcut koşullarda tutulacak biricik devrimci çıkış yolu budur. Yoğunlaşma ve yüklenme bu alana yapılmalıdır.”

“(...) Devrimci parti için çıkış yolu işçi sınıfına ve emekçilere, üretim birimlerine ve işçi havzalarına gitmek, oralara yerleşmek, oralarda kök salmaktır. Kurulu düzene karşı devrimci direnme mevzilerini buralarda inşa etmektir.” (TKİP VII. Kongresi Belgeleri, s.76-77)

Partimiz için devrimci siyasal çalışma ve mücadelenin hedef, yönelim ve yoğunlaşma yönü ve alanı özü itibariyle böyledir. Buna ilişkin sorun alanlarını ise Partiye Rapor’un II. Bölümü’nde zaten ele almış bulunuyoruz.

- Zor dönemin bir öteki temel ihtiyacı, kuşkusuz tüm ötekilerin zorunlu bir ön koşulu olarak, ayakta kalmak sorunudur. Bu da VII. Parti Kongresi’nin örgüt sorunları bahsinde üzerinde özellikle durduğu bir başka konudur. Ağır siyasal koşullar, bunun ürünü tasfiyeci savrulmalar, bu savrulmaların yarattığı basınçlar karşısında ayakta kalmak, her şeyden önce ideolojik-politik kimliği korumak sorunudur. Kongre sorunun bu yanına çubuk bükmüş, fakat öte yandan bunu yeni koşullar altında parti örgütünü başarıyla koruyabilmenin sorunlarıyla da birleştirmiştir. İdeolojik-politik kimlik ile örgütsel varlığı korumak bir arada, organik bir bütünlük içinde ele alınmıştır. Zira ilki partili kimliğe mayasını verirken, ikincisi böylece yaratılan kimliği korumanın, geliştirmenin ve geleceğe taşımanın olmazsa olmaz koşuludur.

- VII. Parti Kongresi, ayakta kalmak ama bunu tam da devrimci konum ve kimliği koruyarak yapmak gerekir derken, kuşkusuz temel önemde bir boyut olarak devrimci moral değerlere de işaret etmiş olmaktadır, ki bunsuz zaten hiçbir şey korunamaz. Devrimci moral değerler ise ancak zorlu siyasal mücadelelerin ürünü olarak ete kemiğe bürünürler ve devrimci bir parti tarafından içselleştirilirler. Tam da zorlu mücadeleler içinde oluşan ve biriken direnme geleneği burada temel bir unsurdur. Partimizin bir direnme geleneği var ve bu devrimci hareketimizin en iyi yönlerini de içerecek biçimde zorlu mücadeleler içinde yaratılmıştır.

Parti Kuruluş Kongresi’nde bunun bugüne de ışık tutan özlü bir bilançosu da çıkarılmıştır (Buna ilişkin metni Raporumuza ek olarak sunuyoruz). Partinin kuruluşunu izleyen ağır darbeler karşı direniş içinde partili yoldaşlarımızın bu geleneğe yeni boyutlar eklediği ise iyi bilinmektedir. Bu kapsamda Habip, Ümit, Hatice ve Alaattin’in poliste, zindanda ve mahkemedeki örnek devrimci tutumlarını hatırlayabiliriz. (Bunlar basınımızda birden fazla kez yayınlanmış, kısmen kitaplaştırılmış ve halen de parti sitesinde ulaşılabilir durumdadırlar).

İçinde bulunduğumuz zorlu siyasal koşullar, bu geleneği özümsemenin, partinin her bireyinde, her organında ve böylece partinin bütününde kollektif bir kimlik olarak koruyup yaşatmanın, geliştirip pekiştirmenin çok özel önemini ortaya koymaktadır. Bu, zorlu koşulları zorlu görevleri üstlenerek göğüsleyebilmenin zorunlu bir başka koşuludur.

(Partiye sunulan Ağustos 2025 tarihli üç bölümlük Rapor’un
 üçüncü bölümünden alınmıştır…)