“Siyasal çözüm”den teslimiyet ve tasfiyeye...

A. Sinan

 “Terörsüz Türkiye” olarak adlandırılan “yeni süreç”, Ekim 2024 yılında faşist partinin şefi Devlet Bahçeli tarafından başlatıldı. Bahçeli’nin her vesileyle bir devlet politikası olduğunu söylediği bu “süreç”, dinci-faşist iktidarın kendi çıkar ve ihtiyaçları doğrultusunda içerde ve dışardaki gerici hedeflerine ulaşmak için gündeme getirildi. Ardında Öcalan’ın “tarihi” çağrısı geldi. Çağrı, Kürt hareketinin kendi tarihi önemdeki mücadelesini ve birikimini hiçe sayan bir tutumla PKK’yı koşulsuz olarak silah bırakmaya ve kendini feshederek devlete entegre olmaya çağırıyor; ulus devlet, federasyon, özerklik ve “kültüralist” çözümleri reddediyordu. “Tüm insanlığın yolunu aydınlattığı” iddia edilen bu “tarihi” çağrı, PKK’nin koşulsuz ve karşılıksız olarak art arda attığı “tarihi” adımlarla yanıtlandı.

Son iki yıldır Türkiye’nin en temel siyasal gündemlerinden biri haline gelen “yeni süreç”in bugüne kadar somut iki karşılığı bulunmaktadır. İlki, “Milli Dayanışma, Toplumsal Barış ve Kardeşlik Komisyonu” ve bu komisyonun kabul ettiği rapordur. Diğeri ise sürecin çözümüne ilişkin olarak umutla beklenen ama terörle başlayıp terörle biten “Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun Teklifi”dir. Farklı söylemlerle sunulsa da, da her ikisi de sermaye devletinin kendi ihtiyaçları doğrultusunda yürüttüğü stratejik hedefe, yani teslim alma ve tasfiyeye hizmet etmektedir. Kürtlerin ulusal haklarının reddi ve inkarına dayalı geleneksel çizgi sürdürülmektedir.

İktidar önce Kürt hareketine dayatılan teslimiyet koşullarının yerine getirilip getirilmediğini tespit edecektir. Ancak bundan sonra birtakım adımların atılabileceği söylenmektedir. Dolayısıyla rejim, hiçbir pazarlık söz konusu değildir, süreci devlet yürütmektedir, Kürt hareketine düşense buna tam olarak uymak ve destek vermektir demektedir.

Kürt hareketi iki yıldır attığı tek taraflı adımlar ve izlediği çizgiyle bu beklentiyi fazlasıyla karşılamıştır. “Çerçeve yasa”ya onay vererek kendisine dayatılan koşulları kabul etmiştir. Bu kabul, “bin kilometrelik hedef ilk adımla başlar” türünden söylemlerle meşrulaştırılmaya çalışılmaktadır. Yasanın demokrasiye giden yolun ilk adımı olduğu vaaz edilmekte, böylece oyalama ve belirsizliklerle Kürt halkı aldatılmaktadır. Ayrıca sorun ilk adımın atılıp atılmadığı değil, bu adımın hangi yönde atıldığıdır. Atılan adımın yönü ise teslimiyet ve tasfiyedir.  

Öcalan eksenli Kürt hareketinin bugün vardığı noktanın gerisinde uzun yıllara yayılan ideolojik-politik yön değişimi bulunmaktadır. Bugün gelinen yer, bu yön değişiminin doruğudur. Dün “Kürt sorununun çözümü” adına devletle müzakere arayan çizgi, bugün “devletle ve toplumla bütünleşmeyi” stratejik hedef olarak ortaya koymaktadır. Dolayısıyla iddia edildiği gibi ortada bir müzakere değil, “baş müzakereci”ye ve Kürt hareketine dayatılan, onların da kabul ettiği bir devletle bütünleşme ve düzen içine yerleşme süreci vardır. Öcalan ve Kürt hareketi, bu tek taraflı entegrasyonu “demokratik cumhuriyet”, “ortak vatan”, “toplumun demokratikleşmesi”, “Kürt-Türk kardeşliği” vb. söylemlerle meşrulaştırmaya çalışmaktadır.

Devlet açısından süreç, önceki “çözüm süreçleri”nden farklı olarak, hareketi her bakımdan tasfiye ederek koşulsuz teslim alma hedefi taşımaktadır. Öcalan ise hem kendi çizgisini hem de devletin politikalarını “tarihsel bir fırsat” ve “yeni bir başlangıç” olarak sunmaktadır. Teslimiyetin en önemli ideolojik kılıflarından biri de, bu sürecin “demokratik dönüşümün ilk adımı” ve “demokratik cumhuriyete giden yolun başlangıcı” olarak gösterilmesidir.  

Teorik bakış ve bağımsız devrimci konum

Yaşanan sürecin niteliğini ve ulaştığı boyutu doğru anlayabilmek, onu sınıfsal ve tarihsel bir perspektifle değerlendirmeyi gerektirir. Bu da her şeyden önce sağlam bir teorik bakışa sahip olmak ölçüsünde olanaklıdır. Devrimci siyasal mücadelede yol gösterici olan devrimci teori, somut ifadesini devrimci programda ve stratejik çizgide bulur. Bu, siyasal gelişmeleri doğru değerlendirebilmenin, onların ardından sürüklenmemenin, başkalarının politikalarına dolgu malzemesi olmamanın temel güvencesidir. Zira, devrimci teori, program ve buna hizmet eden stratejik çizgi olmaksızın doğru devrimci politika ve taktikler izlemek mümkün değildir. Bugün sol hareketin Kürt ulusal sorununa bakışı ve yaklaşımı, bunun en çarpıcı örneklerinden biridir.

Halkçı devrimci akımların önemli bir bölümü, 1984 yılında küçük bir gerilla grubuyla başlayan ve devrimci ulusal çizgide gelişerek politik kitle hareketi düzeyine ulaşan Kürt hareketini reformist ilan etmişti. Ulusal hareketin devrimci çizgi ve konumunu terk ederek reformistleştiği ve düzen içi çözüm arayışına yöneldiği dönemde ise bu kez onun “devrimciliğini” keşfettiler. Bu, devrimci teorik bakıştan yoksunluğun dikkate değer bir örneği oldu. Bu yoksunluk, Kürt hareketinin politik tercihlerini sorgusuz sualsiz izleyen kuyrukçu bir çizgiye yol açtı. Hareketin düzen içi çözüm arayışlarının teslimiyetçiliğe vardırdığı aşamada bile Kürt hareketini devrimci olarak tanımlayan bu çevrelerin önemli bir bölümü onun politikalarının dolgu malzemesi olabildiler.

Sol hareketin ezici bir çoğunluğu hala da “Kürt hareketi ne yaparsa doğru yapar” anlayışıyla davranıyor. Bazıları ise, Kürt halkının temel haklarını yok sayan, Kürt hareketini “terörist” ilan eden, devlete ve düzene entegre etmeyi hedefleyen “çerçeve yasa”yı imzalamak gibi utanç verici bir duruma düşebildiler. Tasfiye ve teslimiyetin apaçık ortaya serildiği bir evrede, bu akımların bir kısmı ise nihayet manifesto üzerinde “sert” eleştiriler yapabildiler. Fakat bunu siyasal ve pratik sonuçlarını vardırmayı başaramadıkları için akademik bir tartışma yürütmenin ötesine geçebilmiş değiller. Zira siyasal eleştiri yalnızca yanlışları saptamak ve doğru tahliller yapmak değildir; ulaşılan sonuçların gerektirdiği siyasal tutumu almayı gerektirir.

Kürt hareketinin “devletle ve toplumla bütünleşme” hedefini ve devletin dayattığı koşullara boyun eğmesini eleştirmek, buna rağmen pratik duruşunu değiştirmemek, eleştirileri fiilen etkisiz ve sonuçsuz bırakmaktadır. Bu eleştirilerin pratikte herhangi bir karşılığı bulunmamakta, DEM içinde kalınmaya devam edilmektedir. Kısacası, “eleştirel destek” adı altında ortaya konulan tutum, eleştiriyi siyasal sonuçlarını vardırmayan ve ideolojik zayıflıkları örten bir tutum olmanın ötesine geçememektedir. Kimileri gelinen yerde “tasfiyeci” bir platform nitelemesi yapmasına rağmen, bunun gerektirdiği politik tutumu hala da almamaktadır.

Partimiz ise Kürt ulusal sorununda tümüyle başka bir kimlik ve konumu temsil ediyor ve apayrı bir yerde duruyor. Kürt sorununu Türkiye devriminin temel sorunlarından biri olarak ele alıyor ve her vesileyle çok yönlü değerlendirmelerin konusu yapmış bulunuyor. Bu değerlendirmelerde, Kürt ulusal sorununun tarihsel, toplumsal, siyasal ve sınıfsal temelleri ve devrimci çözümü ile birlikte Kürt ulusal hareketinin evrimi ortaya konuluyor. “Siyasal çözüm”, “açılım”, “çözüm süreci”, “Terörsüz Türkiye” vb. adlar altında ortaya konulan politikaların hangi ihtiyaçların ürünü olduğu, hangi sınıfsal konum ve çıkarlara hizmet ettiği, başta ABD olmak üzere emperyalist güçlerin Türk sermaye devletini Kürt sorununda hangi amaçlarla belli çözümlere yönelttiği, bu girişimlerin gerisindeki bölgesel ve emperyalist hesapların neler olduğu vb., kapsamlı tartışmaların konusu ediliyor.

Sağlam bir marksist bakışın ifadesi olan bu değerlendirmeler, güçlü bir teorik, ideolojik ve siyasal birikim olarak önümüzde durmaktadır. Kürt sorununu tarihsel, toplumsal ve siyasal boyutlarını ortaya koyan bu birikim, Kürt hareketinin izlediği çizginin ve sermaye devletinin buna verdiği yanıtların seyri üzerinden de somutlanmaktadır. Ve bu birikim üzerinden bakıldığında, bugün karşımıza çıkan tablo ve gelinen aşamanın gerçek muhtevası daha iyi anlaşılmaktadır. Son olarak, “tarihi” bir manifesto olarak sunulan Öcalan’ın “Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı”nın içyüzü de “Kürt hareketinin yeni dönemeci” açıklamasıyla ortaya konulmuş bulunmaktadır.

Devrimci ulusal mücadeleden teslimiyete...

Devrimci ulusal mücadeleden düzen içi çözüme, oradan da İmralı teslimiyetine geçişin ana dönemeçlerini ve mantığını görmek, Kürt hareketinin izlediği çizgiyi anlamak açısından önem taşıyor.

Kürt sorununda “siyasal çözüm” arayışı Kürt hareketinin gündemine 1990’lı yılların başlarında girmiş ve giderek hareketin temel stratejik yönelimi haline gelmiştir. 2026’da kabul edilen “çerçeve yasa”yla yeni bir aşamaya varan bu süreç, köklü bir ideolojik çizgi değişiminin ürünüdür.

PKK’nın 1984’te başlattığı silahlı mücadele, 1990’lı yıllara gelindiğinde büyük bir halk hareketine dönüşerek Kürt sorununun çözümünü Türkiye’nin gündemine oturtmayı başardı. Ancak bu başarılı yükseliş, Sovyetler Birliği’nin çöktüğü, dünya ölçüsünde devrimci hareketin ağır yenilgiler yaşadığı ve emperyalist gericiliğin güç kazandığı elverişsiz bir döneme denk geldi. Bu koşullar ve bir dizi başka etken, hareketin ulaştığı düzeyi aşmayı zorlaştırdı. Kendi öz güçleriyle devrimci çözüme ulaşma inancı zayıflayan PKK’nın önünde, ya ulusal kurtuluş mücadelesini devrimci sınıf mücadelesiyle birleştirmek ya da Türk sermaye devletiyle uzlaşarak “siyasal çözüm”e yönelmek biçiminde bir yol ayrımı belirdi. Tercih “siyasal çözüm” adı altında düzen içi reformcu bir çözüme yönelme doğrultusunda yapıldı.

1993’te Öcalan’ın Talabani eşliğindeki açıklaması, “PKK-PSK Protokolü” ve ardından ilan edilen ilk tek taraflı ateşkes, PKK’nın “siyasal çözüm” yöneliminin somut adımlarıydı. 1999’da Öcalan’ın yakalanması ve İmralı süreci ise dönüşümü hızlandıran belirleyici bir dönemeç oldu. Kürt hareketinin ideolojik-politik çizgisinde yaşanan kapsamlı değişimle birlikte çözüm, Türkiye’nin kapitalist düzeni ve emperyalist sistem içinde Kürt kimliği, dili ve kültürünün belli sınırlar içinde tanınmasına dayalı reformlar çerçevesinde aranmaya başladı. 2000’li yıllarda Türkiye’nin AB üyeliği ve “demokratikleşme” söylemleri, sorunun düzen içi yollarla çözülebileceği beklentisini güçlendirdi. 2003 Irak işgali sonrasında Güney Kürdistan’da oluşan yeni statü de Kürt sorununun bölgesel boyutunu güçlendiren önemli bir gelişme oldu.

AKP hükümetinin 2009’daki “Kürt açılımı”, Habur’dan Oslo görüşmelerine uzanan süreç, Kürt hareketinin düzen içi çözüm beklentilerini daha da güçlendirdi. 2011’de Suriye’de başlayan savaş ve Rojava’da yaşanan gelişmeler ise Kürt sorununa yeni bir bölgesel boyut kazandırdı. Değişen bölgesel dengeler ve emperyalist güçlerin Ortadoğu’daki hesapları, sürecin seyrini ve tarafların politikalarını doğrudan etkiledi. 2013’te İmralı’dan yapılan çağrıyla süreç yeni bir aşamaya taşındı. 2013-2015 dönemi, Kürt hareketinin düzen içi çözüm beklentisinin en ileri noktasını oluşturdu. “Dolmabahçe Mutabakatı” ise somut bir siyasal uzlaşma yanılsaması yarattı. Ardında çözüm masası devrildi ve sömürgeci kirli savaş yeniden tırmandı. Kürt hareketinin bölgesel düzeydeki kazanımlarını tasfiye etmeye dönük çok daha kapsamlı bir saldırı politikası izlendi. Böylece düzen içi çözüm çizgisinin sınırları bir kez daha ortaya çıktı.

1992’den 2026’ya uzanan döneme bakıldığında, “açılım”, “siyasal çözüm”, “süreç”, “Terörsüz Türkiye” vb. adlar altında gündeme getirilen politikalar, her iki taraf için de bir sürekliliği ifade etmektedir. Öcalan eksenli Kürt hareketi, sorunu düzen sınırları içerisinde çözüme kavuşturmayı hedeflemektedir. Türk sermaye devleti açısından ise, Kürt hareketini teslim alma ve tasfiye etme ve Kürt sorununu sermaye düzenini tahkim etmeye hizmet edecek bir çerçeveye çekme arayışıdır.

Sonuç olarak, 1992’de “siyasal çözüm” yönelimiyle başlayan ve bugünkü “Terörsüz Türkiye”ye uzanan çizginin temel dersi şudur: Kürt hareketinin sermaye düzeniyle barışarak ve devletle bütünleşerek Kürt sorununu çözme arayışı beyhude bir çabadır. Bu çıkmaz sokakta varılan ikinci teslimiyetçi aşama, bu gerçeğin teyit edilmesidir.

“Terörsüz Türkiye”den “terörsüz bölge”ye...

Türk sermaye devleti, “Terörsüz Türkiye” hedefini “Terörsüz Bölge” hedefiyle aynı stratejik çerçevede ele alıyor. Başta Rojava olmak üzere Kürt hareketinin bölgesel kazanımlarını tasfiye etmeyi ve onu devletin bölgesel çıkarlarıyla uyumlu hale getirmeyi amaçlayan dinci-faşist rejim, bunu önemli ölçüde başarmış bulunuyor.

Türk devleti, geçmişte askeri operasyonlarla ve kirli savaş yöntemleriyle başaramadığını Kürt hareketinin teslimiyetçi çizgisini sayesinde başarmıştır. Bu süreç aynı zamanda Türkiye’nin bölgesel nüfuzunu genişletme ve emperyalist güçlerin kurmaya çalıştığı yeni Ortadoğu düzeninde daha etkin bir konum edinme arayışının bir parçasıdır. Bu konudaki temel kaygılarından biri, ABD ve Batılı emperyalist güçlerin bölgeye müdahalesinde Kürt sorununun yaratabileceği risklerdi. Ancak ABD’nin tercihini Türkiye’den yana yapması ve Rojava kazanımının tasfiyesiyle bu kaygı büyük ölçüde giderilmiş oldu.  

Dolayısıyla “Terörsüz Türkiye” yalnızca Kürt hareketinin Türkiye sınırları içerisindeki varlığının tasfiyesi ve devlete entegre edilmesiyle sınırlı değildir. Enerji, ulaştırma ve ticaret yollarının denetimi, Türkiye’nin bölgesel güç olma ve yayılma arayışının ekonomik ve stratejik dayanakları arasındadır. Bahçeli’nin, “Türkiye, Asya ile Avrupa arasında enerji, ulaştırma ve ticaret koridorlarının kesişim noktasında bulunmaktadır. Orta Koridor, Kalkınma Yolu Projesi, Turan Koridoru (Yolu) ve enerji nakil hatları gibi stratejik projelerin başarıya ulaşması, büyük ölçüde güvenlik ve istikrar iklimine bağlıdır. Terörsüz Türkiye, bu projelerin daha etkin şekilde hayata geçirilmesine katkı sağlayacaktır” açıklaması da sürecin bu boyutunu ortaya koymaktadır.

Türkiye’nin “Terörsüz Bölge” politikası ve bölgesel hesapları, ABD emperyalizminin Ortadoğu’yu kendi çıkarları doğrultusunda yeniden şekillendirme politikasından bağımsız değildir. İsrail’in bölgedeki konumunun güçlendirilmesi, İran’ın etkisinin sınırlandırılması, enerji ve ticaret yollarının yeniden düzenlenmesi ve Türkiye’nin bu yeni dengelerde ABD ve İsrail eksenli daha etkin bir konuma yerleştirilmesi, aynı bölgesel stratejinin farklı boyutlarıdır.

Bunun Kürt sorunu açısından da önemli sonuçları bulunmaktadır. ABD IŞİD’e karşı mücadelede Suriye’deki Kürt hareketiyle işbirliği yaptı. Ancak bunu bölgesel çıkarları doğrultusunda kullanabildiği sürece sürdürdü. ABD ve batılı emperyalistlerin Kürt hareketleriyle ilişkisi her zaman değişen güç dengelerine göre destekleme ve gerektiğinde de yüz üstü bırakma biçiminde gelişmiştir. Nitekim ABD’nin de tam desteğiyle Rojava kazanımı tasfiye edilmiş, Suriyeli Kürt yöneticilerinin ifadesiyle özerk yönetimin tüm kurumlarıyla cihatçı yönetime entegrasyonu tamamlanmıştır. Kürt hareketinin içerde Türk sermaye devletiyle barışma ve düzenle bütünleşmeyi hedefleyen, dışarda ise ABD ve Batılı emperyalistlerden medet uman, çözümü onlarla ilişkilerde arayan politikaları bir kez daha ağır ve acılı sonuçlar doğurmuştur. Emperyalizmin Kürt halkına özgürlük getireceği beklentisi, büyük yıkımlara yol açmıştır.

Emperyalistler açısından mesele Kürt halkının haklarını korumak ya da tanımak değil, Kürt sorununu bölgesel güç dengeleri içerisinde yönetilebilir hale getirmektir. 1990’larda Kürt hareketine ve Türk devletine emperyalist bir çözüm telkin eden politikalar ile bugün bölgesel gelişmeler üzerinden şekillenen politikaların temel mantığı aynıdır. Değişen, bölgesel koşullar ve kullanılan araçlardır. Dolayısıyla ABD ve İsrail’in Ortadoğu’ya ilişkin hesapları, Türkiye’nin “yeni süreç”i ve Kürt hareketlerinin bulundukları ülkelerde devletle bütünleşme politikaları birbirinden kopuk gelişmeler değildir. Bunlar, Ortadoğu’nun emperyalist çıkarlar doğrultusunda yeniden şekillendirilmesinin farklı halkalarıdır.

Bu yeniden şekillendirmede demokrasiye söylemde bile yer yoktur. ABD’nin Ankara Büyükelçisi ve Suriye Özel Temsilcisi Tom Barrack’ın Nisan 2026’da yaptığı açıklamalar, ABD’nin Ortadoğu’ya ilişkin politikasının esas mantığını tüm açıklığıyla ortaya koymaktadır. Barrack, Ortadoğu’da “işe yarayan” yönetimleri “güçlü liderlik rejimleri”, “iyiliksever monarşiler” ve “monarşik cumhuriyetler” olarak tanımlarken, Batı tarzı demokrasiyi benimsemeye çalışan ülkelerin kaos, iç savaş ve yeni otoriterlik biçimlerine sürüklendiğini savunmaktadır. Körfez monarşilerini “sonuç odaklı” ve başarılı yönetimler olarak överken, Türkiye’yi de Erdoğan’ın “güçlü ve merkeziyetçi liderliği” üzerinden aynı çerçeveye yerleştirmektedir.

Bu açıklamaların önemi, ABD’nin Ortadoğu halklarına yaklaşımını göstermesidir. Halkların nasıl yönetileceği, emperyalistlerin çıkarları açısından hangi yönetim biçiminin daha işlevli olduğuna göre belirlenmektedir. Dün “demokrasi”, “özgürlük” ve “insan hakları” yalanlarıyla bölgeye müdahale edenler, bugün açıkça monarşileri övmekte ve önerebilmektedir. Çünkü onlar için ölçüt kendi sefil çıkarlarının sürekliliğinin sağlanmasıdır.

Sermaye egemenliğinin siyasal biçimlerinden biri olan burjuva demokrasisi, kapitalizmin bugünkü koşullarında burjuvazi açısından giderek daha fazla yük haline gelmektedir. Sermaye sınıfı, egemenliğini sürdürmek ve derinleşen toplumsal çelişkileri yönetmek için parlamenter ve demokratik biçimlere eskisi kadar ihtiyaç duymamaktadır. Tersine, sermaye egemenliğini güvence altına almak, sınıf çelişkilerini zor yoluyla bastırmak ve toplumsal muhalefeti denetim altında tutmak üzere, devlet aygıtının daha fazla tahkim edildiği, baskı ve zor mekanizmalarının güçlendirildiği siyasal biçimlere, dahası faşizan eğilimlere yönelmektedir. Dolayısıyla Kürt hareketinin demokrasi üzerine söylemlerinin hiçbir karşılığı yoktur.    

Ulusal sorunda Ekim Devrimi’nin yolu

Bütün bir tablo, Kürt ulusal sorununun neden sermaye düzeninin sınırları içerisinde, devletle uzlaşma, emperyalist güçlerin desteği ya da düzen içi reformlar yoluyla çözülemeyeceğini bir kez daha bütün açıklığıyla ortaya koymaktadır.

Ulusal sorunda devrimci çözümün ne anlama geldiğini ortaya koyan en ileri tarihsel deneyim ise Ekim Devrimi’dir. Bolşevikler, ulusların kendi kaderini tayin hakkını ilkesel olarak savundular, zorla bir arada tutulmaya, ulusal ayrıcalıklara ve ezen ulus şovenizmine karşı mücadele ettiler. Fakat bunu işçi sınıfının tarihsel çıkarlarını ve devrimci mücadelesini temel alarak yaptılar. Ezilen ulusun özgürlüğünü savunmak ile işçi sınıfının birliğini sağlamayı, birbirinin alternatifi değil, birbirini tamamlayan iki temel görev olarak ele aldılar. Çünkü gerçek eşitlik, ezen ulusun işçisinin kendi burjuvazisinin ulusal ayrıcalıklarına karşı mücadele etmesini, ezilen ulusun işçisinin ise kendi burjuva milliyetçiliğinin sınırlarına hapsolmamasını gerektiriyordu.

Bolşevikler için ulusların kendi kaderini tayin hakkının savunulması, burjuva milliyetçiliğine destek vermek anlamına gelmediği gibi, işçi sınıfının devrimci birliğini savunmak da ulusal baskının üzerini örtmek anlamına gelmiyordu. Tersine, ezen ulusun işçileri açısından ulusal baskıya karşı kararlı bir mücadele yürütmek, ezilen ulusun emekçileriyle gerçek bir sınıf birliğinin önkoşuluydu.

Bu nedenle Kürt halkının ulusal demokratik haklarının savunulması, Türk sermaye devletinin inkar ve imha politikasının teşhir edilmesi ve Kürt halkının kendi kaderini tayin hakkının tanınması, Türkiye işçi sınıfının devrimci programının ayrılmaz bir parçasıdır. Ulusal sorunda devrimci çözümden başka gerçek bir çıkış yolu yoktur. Bunun, Kürt halkının ulusal-demokratik taleplerini ertelemek ya da “önce devrim, sonra ulusal sorun” demekle alakası yoktur. Tersine, Kürt halkının ulusal özgürlük ve eşitlik talebine sahip çıkmak, kendi kaderini tayin hakkını kayıtsız şartsız savunmak ve bu mücadeleyi Türk ve Kürt işçilerinin ortak sınıf mücadelesiyle birleştirerek bunu iktidar hedefine bağlamaktır.